เจ้าโมชิ~ น่อยๆ

 

 

วันนี้ขณะเรากำลังรอสอบออรัลอยู่นั้น

แม่ก็โทรศัพท์มาคุยเรื่องออร์เกลตามปกติ

แต่ที่ต่างไปคือ....แม่ไม่เอ่ยถึงพี่บราวน์เลย

 

เราสงสัยจึงถามแม่ออกไปว่า

"พี่บราวน์เป็นไงบ้าง?"

แม่ตอบว่า

"พี่บราวน์เข้าโรงพยาบาลผ่ามะเร็งครั้งที่สี่"

แล้วถามเราต่อว่า

"ถ้าพี่บราวน์ไม่รอดแล้วให้ทำยังไง?"

เราก็ตอบทีเล่นทีจริงว่า

"ก็เอาไปฝังใต้ต้นมะม่วงหลังบ้าน"

จากนั้นแม่ก็บอกว่า

"ไม่ใช่หลังบ้านหรอก...แต่เป็นข้างบ้านใต้ต้นชวนชม"

เราอึ้งไปพักใหญ่คิดว่าแม่ล้อเล่น แต่แม่พูดอีกว่า

"บราวน์มันไปสบายแล้ว ดีกว่าให้มันทนเจ็บต่อไป"

 

แล้วแม่ก็เล่าอาการของบราวน์ให้เราฟังอย่างละเอียด

ว่าครั้งหลังสุดนอกจากก้อนที่ข้อศอกจะโตขึ้นมากอีกทั้งมีน้ำเหลือง

ไหลออกตลอดเวลาแล้ว ยังมีก้อนที่ท้องเพิ่มขึ้นมาอีก

หลังผ่าอาการพี่บราวน์ก้ไม่ดีขึ้น หนังบริเวณแผลเริ่มเน่า

จนต้องเลาะหนังทั้งขาออกไปจนถึงสีข้าง

ให้เคโมอาทิตย์ละครั้งเข็มแรกไม่เท่าไหร่

แต่พอเข็มสองก็มีอาการแพ้อาเจียน+ท้องเสียตลอด

กินข้าวกินน้ำไม่ได้จนต้องไปนอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล

พ่อกับแม่ต้องเข้าๆออกๆโรงพยาบาลเพื่อไปดูอาการพี่บราวน์วันละสองครั้ง

แล้วพอวันสุดท้ายแขนที่ให้น้ำเกลือข้างเดิมบวม

เลยต้องแทงเข็มใหม่อีกข้างแต่น้ำเกลือไม่เดิน

หมอจึงให้กินกลูโคสผสมน้ำแทน

บ่ายวันที่ 1 สิงหาคม พี่บราวน์ก็จากไปอย่างสงบ

พ่อไปรับตัวพี่บราวน์มา แล้วฝังไว้ข้างบ้าน

พร้อมกับที่นอน หมอน ผ้าห่ม ปลอกคอ ของเล่นสุดรักของพี่บราวน์

 

วันนั้นแม่ไม่ได้ไปช่วยพ่อฝังพี่บราวน์

ได้แต่ปิดประตูร้องไห้เงียบๆอยู่ในบ้านคนเดียว

จนพ่อฝังเสร็จแม่ก็เอากรวดสีขาวกลมมนไปโรยไว้รอบเนิน

ซึ่งภายใต้นั้นมีร่างอันไร้วิญญาณสีน้ำตาลสถิตอยู่

จากนั้นแม่ก็เอาต้นคุณนายตื่นสายไปปลูกไว้บนเนินนั้นอีกต่อหนึ่ง

 

หลับให้สบายนะพี่บราวน์

ช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันมาสิบปีกว่า

บราวน์ทำให้เราได้รู้จักคำว่าความรัก ความซื่อสัตย์ คำว่าเพื่อนแท้...

 

บราวน์.....เป็นมากกว่าสัตว์เลี้ยง

บราวน์......คือเพื่อน พี่น้อง คนในครอบครัวที่รักยิ่ง

และ 

บราวน์......จะอยูในใจของเราตลอดไป

 

 

 

บราวน์

เกิด 14 พฤษภาคม 2542

ตาย 1 สิงหาคม 2552

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

ปิดท้ายด้วยเพลงที่ความหมายค่อนข้างเศร้า....ยิ่งฟังยิ่งอยากร้องไห้แฮะ